Kościół parafialny p.w. św. Mikołaja Bpa należy do najstarszych kościołów ziemi chełmińskiej. Data jego erygacji nie jest znana. Parafia według tradycji, założona została jeszcze w XI wieku. Grudziądzką farę nazwano z czasem "matką" kościołów grudziądzkich. Podniesiony przez Papieża Benedykta XVI do godności Bazyliki Mniejszej jest jednym z czterech tego typu kościołów w diecezji toruńskiej.

Rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii wojskowej św. Stanisława Kostki. Świątynia jest częścią barokowego zespołu pojezuickiego. Została wzniesiona w latach 1648-1725. Prace budowlane zostały przerwane w czasie wojen szwedzkich. Budowla jest murowana, wybudowana z cegły i otynkowana. Prezbiterium kościoła jest jednoprzęsłowe, nakryte sklepieniem krzyżowym, z kolei nawa świątyni jest trójprzęsłowa, nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami. Fasada budowli jest trójdzielna, prostokątna, ozdobiona pilastrami, w górnej części znajdują się trzy wnęki z rzeźbami świętego Antoniego, świętej Teresy i nieznanego świętego. Ściany boczne nawy są wzmocnione przyporami, opartymi na cokołach. Wystrój wnętrza świątyni jest bardzo bogaty, jednolity, w stylu regencji. Został wykonany w latach 1715-1740 przez Józefa Antoniego Krause. Polichromie zostały wykonane w manierze chińsko-japońskiej przez jezuitę Ignacego Steinera.

Spichlerze w Grudziądzu pojawiły się m. in. dzięki wystawieniu przez Mistrza krajowego Prus Meinharda von Querfurta w dniu 18-06-1291 r., specjalnego przywileju. Dokument ten umożliwił miastu uzyskanie pozwolenia na handel oraz zapewnił posiadanie ściśle określonego miejsca, obejmującego teren wewnątrz murów obronnych, a także łąk i ogrodów do nich przylegających. Dokładnie nie wiadomo, kiedy powstawały pierwsze spichrze. Szacuje się, że miało to miejsce przed latami 1346-1351, kiedy to Rada Miasta Grudziądza wydała dokument przekazujący istniejące magazyny nadwiślańskie do dyspozycji mieszczaństwa. Dzięki spichrzom Grudziądz pośredniczył w skupowaniu i zbywaniu zboża z płn.-wsch. terenów ziemi chełmińskiej. Miasto było drugim tego typu największym (po Chełmnie) ośrodkiem na szlaku Toruń-Gdańsk. W 1504 r., wzdłuż dzisiejszej ul. Spichrzowej, stało 14 magazynów; 100 lat później było ich 16. Podczas odbijania Grudziądza z rąk Szwedów w 1659 r., w pożarze spłonęło 10 z nich. Odbudowa tr

W narożniku północno-zachodnim zamku była usytuowana wysoka cylindryczna wieża obronna zwana Klimkiem. Wieża pełniąca funkcję stołpu i punktu obserwacyjnego miała 30 m wysokości, a wejście do niej prowadziło z murów na wysokości około 13 m przez zwodzoną kładkę. Pełniła również rolę więzienia. W 1338 r. część zabudowań od strony Wisły osunęła się do rzeki. W 1807 r. górna część wieży uległa zniszczeniu podczas francuskiego oblężenia twierdzy. W 1839 r. Górę Zamkową (niem. Schlossberg) wydzierżawiło miasto, teren uporządkowano i założono park, natomiast wieża stała się atrakcyjnym punktem widokowym i symbolem Grudziądza. W latach 1936–1939 z wieży rozlegał się hejnał grudziądzki skomponowany przez kpt. Stanisława Szpuleckiego.